Türkiye'de klasik keman icrasının uluslararası düzeye taşınmasında iki isim öne çıkar: Ayla Erduran ve Suna Kan. İkisi çocukluktan tanışan, kariyerleri paralel ilerleyen sanatçılardır ve Türk keman sanatının en önemli temsilcileri arasında sayılırlar.
Ayla Erduran kemana erken yaşta annesiyle başladı; 1946-1951 yılları arasında Paris Ulusal Konservatuvarı'nda Benedetti ve Benvenuti ile çalıştı. Yıllar içinde birçok saygın orkestrayla sahne aldı ve çok sayıda ödül kazandı. Türk müziği ile Batı klasik müziği arasında köprü kuran önemli bir sanatçı olarak anılır.
Suna Kan 21 Ekim 1936'da doğdu, kemana beş yaşında başladı ve dokuz yaşında ilk konserini verdi. Ardından "İdil Biret-Suna Kan yasası" olarak bilinen özel harika çocuk düzenlemesiyle Paris'e gönderildi; 1952'de Paris Konservatuvarı'ndan birincilikle mezun oldu.
Bu kuşağın arkasında bir bestecilik altyapısı da vardı. Cumhuriyet'in ilk kuşak bestecileri olan ve sonradan "Türk Beşleri" diye anılan Cemal Reşit Rey, Ulvi Cemal Erkin, Hasan Ferid Alnar, Ahmet Adnan Saygun ve Necil Kazım Akses, konçertolar ve senfonik eserler yazarak yerli bir repertuvarın temelini attı.
Derslerimizde repertuvar kurulurken bu yerli kaynak da göz ardı edilmez. Kursiyerin uluslararası standart repertuvarın yanında kendi ülkesinin bestecilerini de tanıması, hem müzikal ufkunu hem sahne repertuvarını genişletir.