Jascha Heifetz (1901-1987) yirminci yüzyıl keman icrasının ölçüsü sayılır. Dinleyicilerin çoğu onun sol el parlaklığına odaklanır; oysa keman öğretmenlerinin sürekli işaret ettiği yer sağ koldur. Heifetz'in tonunun temeli, tutarlı bir temas noktası, tele çok hızlı giriş ve neredeyse hiç boşa hareket olmamasıdır. Her nota anında konuşur.
Heifetz köprüye cesurca yakın çalarak, çok az yay kullanmasına rağmen olağanüstü bir taşıyıcılık elde edebiliyordu. Hızlı ve dar bir vibrato, keskin artikülasyon ve son derece kontrollü bir yay bu tonu hem parlak hem rafine tutuyordu. Öğrencisi olan kemancılar, onun staccato'yu öğrenilmesi en zor şey saydığını ve "dürüst staccato" dediği şeyi aşılamaya çalıştığını aktarır: kol sabit tutulur, yay yavaş ve isabetli biçimde tele konup kaldırılır, hız ancak bu kontrol yerleştikten sonra artırılır.
Heifetz'in tekniğe bakışı da mekanik değildi. Bir söyleşisinde şöyle demiştir: "Keman tekniğinde ustalık bana mekanik bir başarıdan çok zihinsel nitelikte bir şey gibi görünüyor." Bu cümle, sayısız tekrarın tek başına yeterli olmadığını, kursiyerin ne yaptığını bilerek çalışması gerektiğini anlatır.
Derslerimizde bu yaklaşımın karşılığı somuttur. Yeni başlayan kursiyerle önce yayın tel üzerindeki temas noktası çalışılır: köprüye yakınlık, yay hızı ve kol ağırlığı üç ayrı değişken olarak ayrı ayrı denenir. Kursiyer bu üçünü bilinçli olarak değiştirebildiğinde ton üretimi tesadüfi olmaktan çıkar. Staccato ve benzeri yay teknikleri ise ancak bu temel oturduktan sonra, önce çok yavaş tempoda programa alınır.