Joseph Joachim (1831-1907) yalnızca bir virtüöz değil, keman repertuvarının bugünkü haline gelmesinde belirleyici bir figürdür. Onun sahne ve danışmanlık faaliyeti olmasaydı, bugün standart saydığımız birkaç büyük eser ya yazılmayacak ya da unutulmuş kalacaktı.
Beethoven'ın Keman Konçertosu uzun süre gölgede kaldı. 1844'te, o sırada on iki yaşında olan Joachim, Londra Filarmoni Derneği orkestrasıyla ve Felix Mendelssohn yönetiminde eseri yeniden gündeme taşıdı. Bugün repertuvarın merkezinde duran bu konçerto, bu icradan sonra yaygınlaştı.
Bach'ın solo Sonat ve Partitaları için de benzer bir hikaye geçerlidir. 1720'de tamamlanan set 1802'ye kadar basılmadı, basıldıktan sonra da uzun süre ilgi görmedi. Eserleri konser sahnesine taşıyan isim yine Joachim oldu.
Brahms, 1878'de Keman Konçertosu'nu yakın dostu Joachim için yazdı ve solo partinin teknik yönlerinde ondan görüş aldı. Eser 1 Ocak 1879'da Leipzig'de, Joachim'in solistliği ve bestecinin yönetimindeki Gewandhaus Orkestrası ile ilk kez seslendirildi. Joachim o akşam programı Beethoven Konçertosu ile açmakta ısrar etmişti; Brahms bunun üzerine programda "epeyce Re majör olduğunu ve pek başka bir şey olmadığını" söyleyerek şikayet etmiştir. Bruch'un 1. Konçertosu da Joachim'in katkısıyla gözden geçirilmiş, gözden geçirilmiş hali 1868'de yine onun tarafından seslendirilmiştir.
Derslerimizde repertuvar anlatılırken bu bağlar kurulur. Kursiyer çaldığı eserin kimin için, hangi ihtiyaçla yazıldığını bildiğinde, notadaki teknik tercihlerin nedenini de görmeye başlar.