Niccolò Paganini'nin solo keman için yazdığı 24 Kapris, Op. 1, keman literatürünün en bilinen teknik zirvesidir. Ancak eserin kalıcılığı yalnızca zorluğundan gelmez; iki yüzyıl boyunca başka besteciler için tükenmeyen bir malzeme olmuştur.
Schumann ve Liszt'ten başlayarak birçok besteci bu kaprislere döndü. Kemancı olmayanlar onları kendi çalgıları için aktardı. Özellikle 24. Kapris'in teması, sayısız çeşitleme setinin çıkış noktası oldu. Fritz Kreisler, Schumann'ın piyano eşliği eklediği düzenlemeleri temel alarak kendi versiyonlarını yazdı.
Kaprislerin teknik kapsamı geniştir: çift sesler, hızlı arpejler, sol el pizzicato'su, yapay flajoleler, geniş aralıklı sıçramalar ve uzun süreli yay kontrolü isteyen bölümler. Her kapris genellikle tek bir teknik sorunu merkeze alır; bu yüzden ileri seviyede etüt işlevi de görür.
Kursiyerlerimiz için buradaki mesaj gerçekçi olmaktır. Kaprisler bir hedef olabilir ama yol onların içinden geçmez. Derslerimizde önce Ševčík ve Kreutzer geleneğinden gelen alıştırmalarla parmak bağımsızlığı, pozisyon güvenliği ve yay çeşitliliği kurulur. Bir kaprisin içindeki tek bir teknik sorun ayrıştırılıp basit bir egzersize indirgenebildiğinde, kursiyer o zorlukla çok daha erken tanışmış olur.