Senfoni orkestrasında yaylı grup en kalabalık bölümdür ve dokunun sürekli zeminini oluşturur. Nefesli çalgılar ise renk, aksan ve solo hatlar getirir. İkisi arasındaki denge, orkestra sesinin karakterini belirler.
Yaylılarla nefesliler arasındaki temel fark ses üretiminin sürekliliğidir. Bir kemancı yay yönünü değiştirerek sesi teorik olarak sınırsız süre sürdürebilir; bir flütçü ya da klarnetçi ise nefesle sınırlıdır ve cümlelerini nefes noktalarına göre planlar. Bu yüzden aynı melodi yaylıya ve nefesliye verildiğinde cümleleme farklı kurulur.
Keman icracısı için buradan çıkan pratik ders, nefes mantığını kendi cümlelemesine taşımaktır. Uzun bir melodik hattı yay dağılımıyla kesintisiz taşımak teknik olarak mümkündür; ancak müzikal olarak cümlenin nerede soluklanacağını bilmek gerekir. Bu, çoğu zaman nefesli çalgıcıların doğal olarak yaptığı bir şeydir.
İkinci konu tını uyumudur. Bir keman hattı obua ya da klarnetle unison çalarken iki tını birleşir; bu birleşimin temiz olması entonasyon hassasiyetine bağlıdır. Nefesli çalgıların entonasyonu sıcaklığa ve nefes basıncına göre değişebildiği için, yaylıların bu değişime uyum sağlaması beklenir.
Derslerimizde orkestra çalışmalarına katılan kursiyerler bu dinleme disiplinini uygulamalı olarak kazanır. Stüdyomuzda flüt, klarnet, trompet ve trombon gibi nefesli çalgı dersleri de verildiği için, ortak orkestra çalışmaları aynı çatı altında yürütülebilmektedir.