Yaylı çalgı ailesi dört üyeden oluşur: keman, viyola, viyolonsel ve kontrbas. Dördü de aynı temel prensiple çalışır — gerilmiş bir telin yay sürtünmesiyle titreştirilmesi — ancak boyut, akort ve orkestradaki rol bakımından ayrılırlar.
Keman en tiz üyedir ve Sol-Re-La-Mi olarak akort edilir. Viyola bir beşli pes akortludur (Do-Sol-Re-La) ve alto anahtarı kullanır; sesi daha koyu ve daha iç dokuludur. Viyolonsel bir oktav daha pestir ve hem melodik hem bas işlevi görebilir. Kontrbas ise dörtlü aralıklarla akort edilir ve armonik temeli taşır.
Bu farkları bilmek keman icracısı için pratik bir değer taşır. Orkestrada ya da yaylı dörtlüde çalarken, kendi partisinin diğer üç çalgının hangi hattıyla ilişkili olduğunu bilmek, denge kurmayı kolaylaştırır. Yaylı dörtlü — iki keman, viyola ve viyolonsel — tiz ve pes arasında kusursuz bir denge sunar; bu dengeyi kurmak, her icracının diğerlerinin registerini tanımasına bağlıdır.
Ayrıca yay tekniği açısından da öğretici bir karşılaştırma vardır. Aynı yay tekniği daha kalın ve daha uzun tellerde farklı bir hız ve ağırlık dengesi gerektirir. Keman icracısı bir viyolonselin aynı pasajı nasıl çıkardığını izlediğinde, kendi kolundaki ağırlık ayarını daha bilinçli hale getirir.
Stüdyomuzda keman dersinin yanında viyola, viyolonsel ve kontrbas kursları da verilmektedir; bu, kursiyerlerin topluluk çalışmalarında aynı çatı altında bir araya gelmesini sağlar.