Sol elin kemandaki görevi ikilidir: doğru yere basmak ve bunu gerginlik yaratmadan yapmak. Bu iki gereklilik çoğu zaman birbiriyle çatışır.
En sık karşılaşılan sorun dördüncü parmağın zayıflığıdır. Serçe parmak diğerlerinden kısa ve doğal olarak daha güçsüzdür; kursiyerler bu yüzden onu kullanmaktan kaçınıp pozisyon değiştirmeyi tercih eder. Oysa dördüncü parmağın güvenli kullanımı, hem pozisyon içi akıcılığı hem de boş tel yerine basılı nota tercih edebilmeyi sağlar.
Çözüm izole çalışmadır. Otakar Ševčík'in teknik çalışmaları tam bu amaca hizmet eder: parmakların tek tek bağımsızlığını, belirli el pozisyonlarını izole eder; müzikal içerikten çok hareketin kendisi üzerine kuruludur. Bu tür egzersizler kısa ve odaklı seanslarda kullanılır — uzun süre yapıldığında yorgunluk ve gerginlik üretir.
İkinci sorun germe, yani geniş aralıklara ulaşmadır. Burada belirleyici olan el büyüklüğünden çok bilek açısı ve başparmağın konumudur. Başparmak boyunun arkasında sabit ve gergin duruyorsa, parmaklar açılamaz. Başparmak serbest bırakıldığında ve bilek hafifçe ayarlandığında ulaşılabilir aralık belirgin biçimde genişler.
Üçüncü nokta baskı miktarıdır. Kursiyerlerin çoğu gerekenden çok daha fazla bastırır. Doğru baskı, telin klavyeye temas etmesini sağlayacak en az kuvvettir; fazlası entonasyonu bozar, vibratoyu engeller ve yorgunluk yaratır.
Derslerimizde bu üç konu — bağımsızlık, germe, baskı — ayrı ayrı ele alınır ve her ders başında kısa bir sol el ısınmasıyla pekiştirilir.