Yaylı dörtlü — iki keman, viyola ve viyolonsel — oda müziğinin en ikonik oluşumudur. Bu topluluk, tiz ve pes arasında kusursuz bir denge sunar ve zengin armonik dokulara, karmaşık melodik alışverişlere imkan tanır.
Türün kurucusu Franz Joseph Haydn'dır; sıklıkla "yaylı dörtlünün babası" olarak anılır ve türün yapısını ve üslubunu tanımlayan 68 yaylı dörtlü besteledi. Yaylı dörtlünün erken tarihi birçok bakımdan Haydn'ın bu türle yürüdüğü yolun tarihidir.
Topluluğun doğuşu pratik bir ihtiyaçtan kaynaklandı. Küçük toplantılarda orkestra eserlerini seslendirmek için yaylı grupları her partide tek icracıya indirmek yaygındı; böylece bir yaylı dörtlü oluşuyordu. Başlangıçta topluluğa genellikle birinci keman liderlik ediyordu; Haydn onu bestenin tonal merkezini kurmak için kullanıyor, daha pes registerlerde çalan diğer çalgılar armonik destek sağlıyordu. Haydn'ın erken dörtlüleri melodi sorumluluğunu birinci kemana verirken, kısa süre sonra diğer seslere de melodik gelişim fırsatı tanımaya başladı.
Bu 68 dörtlüyle Haydn, oda müziğinin en temel formu haline gelecek türün zeminini attı. Bu eserler modern yaylı dörtlüler için vazgeçilmez bir temeldir; hem yapısal saflık hem duygusal derinlik taşırlar.
Derslerimizde yaylı dörtlü çalışması, kursiyerin dinleme ve denge becerisini geliştirmenin en hızlı yoludur. Dört kişilik bir toplulukta hiç kimse saklanamaz; her ses ayrı ayrı duyulur ve her icracı diğer üçünü sürekli dinlemek zorundadır.