Keman icrasında yay teknikleri geniş bir aile oluşturur; ancak neredeyse tüm repertuvarın temelinde üç teknik yatar: détaché, legato ve martelé.
Détaché, her nota için ayrı bir yay yönü kullanılan temel tekniktir. Notalar ayrıdır ama yay telden ayrılmaz. En sık karşılaşılan sorun, yay yönü değişiminde duyulan kesintidir. Çözüm, yön değişirken kol ağırlığının ve hızının sürekli kalmasıdır; kursiyer bunu yavaş tempoda, kulağıyla kontrol ederek çalışır.
Legato, tek yay içinde birden fazla notanın bağlanmasıdır. Buradaki zorluk yay ekonomisidir: bağlanacak nota sayısına göre yayın ne kadarının kullanılacağı önceden planlanmalıdır. Sol el parmak değişimlerinin yay hızını bozmadan yapılması da bu tekniğin parçasıdır.
Martelé, her notanın keskin bir başlangıçla ve ardından bırakılmasıyla üretilen çekiç benzeri bir vuruştur. Yay tele yerleştirilir, baskı verilir, sonra hızlı bir hareketle bırakılır. Notalar arasında kısa bir duraklama olur.
Bu üçünün üzerine staccato, spiccato, sautillé ve détaché'nin çeşitli türevleri eklenir. Heifetz'in staccato'yu öğrenilmesi en zor şey saydığı ve "dürüst staccato" dediği şeyi aşılamaya çalıştığı aktarılır: kol sabit tutulur, yay yavaş ve isabetli biçimde tele konup kaldırılır; hız ancak bu kontrol yerleştikten sonra artırılır.
Derslerimizde her yay tekniği önce boş tellerde, sol el devre dışıyken çalışılır. Sağ kol hareketi güvenli hale geldikten sonra sol elle birleştirilir.