Flajole, telin belirli bir noktasına parmağın hafifçe dokunmasıyla üretilen, saydam ve ince bir sestir. Kemanda iki tür flajole ayırt edilir.
Doğal flajoleler boş tel üzerinde üretilir. Telin belirli düğüm noktalarına — yarısı, üçte biri, dörtte biri gibi — parmak yalnızca temas edecek kadar hafifçe konur, tel basılmaz. Ortaya çıkan ses, boş telin doğal harmonik dizisine aittir.
Yapay flajolelerde ise bir parmak teli normal biçimde basar ve başka bir parmak, genellikle serçe parmak, o basılan notadan belirli bir aralık uzaklıktaki noktaya hafifçe dokunur. En yaygın kullanımı dörtlü aralıktır; ortaya çıkan ses, basılan notanın iki oktav üstüdür. Bu teknik, sol elde hem doğru mesafeyi hem de iki farklı baskı düzeyini aynı anda korumayı gerektirir.
Flajolelerin en sık karşılaşılan sorunu sesin çıkmamasıdır. Nedeni genellikle üç şeyden biridir: temas noktası tam düğüm noktasında değildir, parmak fazla bastırmıştır ya da yay yeterince hızlı ve köprüye yeterince yakın değildir. Flajoleler daha hızlı yay ve köprüye daha yakın temas ister.
Bu teknik Paganini'nin 24 Kapris'inde ve Carl Flesch'in Ölçek Sistemi'nde ayrı bir başlık olarak yer alır; Flesch'in sistemi tek telde ölçekler ve üç oktavlık ölçeklerin yanında çift ses ve flajole egzersizleri de içerir.
Derslerimizde flajoleler önce doğal biçimde, boş tel üzerinde tanıtılır. Yapay flajolelere ise sol el pozisyon hakimiyeti ve parmak bağımsızlığı yerleştikten sonra geçilir.