Keman, boyun, omuz ve sol el bileğinde uzun süreli statik yük yaratan bir çalgıdır. Bu yüzden duruş ve ekipman ayarı, teknik bir ayrıntı değil, çalmaya devam edebilmenin ön koşuludur.
Temel ilke şudur: keman, sol el tarafından tutulmamalıdır. Enstrümanın ağırlığı köprücük kemiği ile çene arasında dengelenir; sol el yalnızca parmakları yerleştirmek için serbest kalır. Sol el kemanı taşımak zorunda kalırsa, pozisyon geçişleri zorlaşır ve vibrato titrek olur.
Bu dengeyi kuran iki parça vardır. Çene altlığı, çenenin enstrümana temas ettiği noktayı belirler ve boyun uzunluğuna göre yükseklik ve konum bakımından seçilir. Omuz pedi ise keman ile omuz arasındaki boşluğu doldurur; yüksekliği ve açısı kursiyerin omuz yapısına göre ayarlanır.
Yanlış kurulumun belirtileri bellidir: çalarken sol omzun yukarı kalkması, başın aşırı sola dönmesi, çene bölgesinde baskı hissi ve on beş dakika sonra başlayan boyun ağrısı. Bunların hiçbiri "alışılması gereken" durumlar değildir.
Isınma da aynı çerçevenin parçasıdır. Soğuk kasla yüksek tempoda çalışmak hem sakatlık riski taşır hem de hatalı hareket kalıplarının yerleşmesine yol açar. Boş tellerde uzun yaylar, gevşek bir kolla düşük tempoda ses üretimi tipik bir ısınma başlangıcıdır.
Derslerimizde ilk derslerin önemli bir bölümü bu kuruluma ayrılır ve kursiyer büyüdükçe veya duruşu değiştikçe ayar yeniden gözden geçirilir.