Kemanda perde bulunmaz. Bu, çalgının en büyük ifade imkanı ve aynı zamanda en büyük zorluğudur: her nota, parmağın tel üzerindeki tam konumuyla ve icracının kulağıyla kurulur.
Entonasyonu kontrol etmenin en güvenilir yöntemi rezonanstır. Kemanda dört boş tel vardır ve bu tellerle aynı isimli notalar doğru basıldığında, ilgili boş tel kendiliğinden titreşir. Kursiyer bu titreşimi duymayı ve hissetmeyi öğrendiğinde elinde dış bir referansa ihtiyaç duymayan bir kontrol aracı olur.
İkinci yöntem çift seslerdir. İki teli aynı anda çalarak aralık kontrolü yapmak, tek tel entonasyonundan çok daha keskin bir geri bildirim verir. Beşli, oktav ve üçlü aralıklar temiz basıldığında ses berraklaşır; en küçük sapmada belirgin bir dalgalanma duyulur.
Üçüncü yöntem dem sesidir. Sabit bir referans ses eşliğinde yavaş ölçek çalışmak, kursiyerin her derecenin o tona göre nerede durduğunu duymasını sağlar.
Ölçek sistemleri de bu amaca hizmet eder. Carl Flesch'in (1873-1944) Ölçek Sistemi, ilk yazılışından yaklaşık bir yüzyıl sonra hâlâ ileri seviye kemancılar için en yaygın kullanılan ölçek metotlarındandır; tek telde ölçekler, üç oktavlık ölçekler, çift ses ve flajole egzersizleri içerir. Flesch'in kullandığı parmak kalıplarının çoğu Otakar Ševčík'in keman etütlerinden esinlenmiştir.
Derslerimizde entonasyon ayrı bir başlık olarak, her derste kısa ama düzenli biçimde çalışılır.