On dokuzuncu yüzyıl Fransız repertuvarı, keman literatürüne kendine özgü bir renk anlayışı kazandırdı. Édouard Lalo'nun Symphonie espagnole'ü ve Camille Saint-Saëns'ın keman konçertoları bu çizginin en bilinen örnekleridir.
Symphonie espagnole, adına rağmen bir senfoni değil, beş bölümlü bir keman konçertosudur. İspanyol dans ritimlerinin ve melodik kalıplarının kullanımı esere belirgin bir karakter verir. Bu eğilim tek başına Lalo'ya ait değildir; aynı dönemde birçok besteci İspanyol renklerine yöneldi ve bu ilginin merkezinde İspanyol kemancı Pablo de Sarasate (1844-1908) yer alıyordu.
Sarasate, Henryk Wieniawski, Joseph Joachim ve Eugène Ysaÿe ile birlikte, hem icracı hem besteci olarak çalgı müziğinin gelişimine belirleyici katkı yapan virtüözler kuşağının parçasıydı. Bu kuşağın icracıları, besteciler için hem ilham hem teknik danışman oldular.
Fransız repertuvarının icra açısından talebi, yay renginin inceliğidir. Sert bir aksan yerine kayan bir artikülasyon, ağır bir vibrato yerine esnek bir salınım bu üslubun karakteristiğidir.
Derslerimizde bu repertuvar, kursiyerin ton paletini genişletmek için kullanılır. Aynı notayı farklı temas noktaları, farklı yay hızları ve farklı vibrato genişlikleriyle çalmak, kursiyerin renk seçeneklerini bilinçli hale getirir.