Prokofiev'in ve Şostakoviç'in keman konçertoları, yirminci yüzyıl repertuvarının en çok çalınan eserleri arasındadır. İkisi de Rus geleneğinden gelir ama müzikal dilleri belirgin biçimde ayrılır.
Prokofiev'in 1. Keman Konçertosu, lirik açılışı ve ironik, keskin ikinci bölümüyle tanınır. Solo partide alışılmadık yay teknikleri ve hızlı karakter değişimleri öne çıkar. Şostakoviç'in 1. Keman Konçertosu ise çok daha karanlık bir dünyaya aittir; uzun ve içe kapalı bir açılış bölümü, ardından yoğun bir scherzo ve büyük bir kadans içerir.
Bu iki eser, 1930'larda başlayan geniş bir dalganın parçasıdır. Berg, Schönberg, Prokofiev, Szymanowski, Walton ve Bloch aynı dönemde kendi keman konçertolarını yazdılar. Bartók 2. Konçertosu'nu hazırlarken bu çağdaşlarının eserlerini bilinçli olarak incelemişti.
İcracı açısından bu repertuvarın ortak talebi dayanıklılıktır. Şostakoviç'in konçertosundaki kadans, hem uzunluğu hem yoğunluğu bakımından tek başına bir eser gibidir; solistin fiziksel ve zihinsel dayanıklılığını sınar.
Derslerimizde bu repertuvara geçen kursiyerler için ayrı bir çalışma planı kurulur. Uzun pasajları bölümlere ayırmak, her bölüme ayrı bir teknik hedef vermek ve genel provaya ancak parçalar güvenli hale geldikten sonra geçmek bu planın temelidir.