Türkiye'de klasik müzik repertuvarının yerli ayağını kuran isimler, sonradan "Türk Beşleri" olarak anılan besteci kuşağıdır: Cemal Reşit Rey, Ulvi Cemal Erkin, Hasan Ferid Alnar, Ahmet Adnan Saygun ve Necil Kazım Akses.
Bu kuşak, Cumhuriyet tarihinin ilk besteci nesli olarak çok sayıda konçerto, senfonik şiir ve oda müziği eseri yazdı. Ortak yönleri, Batı müziğinin biçimsel araçlarını yerli müzik malzemesiyle birleştirme çabasıydı. Makamsal ezgiler, aksak ritimler ve halk müziği kaynaklı motifler, senfonik dokunun içine taşındı.
Aynı dönemde icra tarafında da bir altyapı kuruluyordu. Ayla Erduran ve Suna Kan gibi kemancılar uluslararası sahnelerde yer aldı. Suna Kan, "İdil Biret-Suna Kan yasası" olarak bilinen harika çocuk düzenlemesiyle Paris'e gönderilmiş ve 1952'de Paris Konservatuvarı'ndan birincilikle mezun olmuştu. Ayla Erduran ise Türk müziği ile Batı klasik müziği arasında köprü kuran bir sanatçı olarak anılır.
Bu repertuvarın kursiyer için değeri çift yönlüdür. Bir yandan aksak ölçüler ve makamsal aralıklar, kulağı standart tonal repertuvarın ötesine taşır. Diğer yandan kursiyer, kendi müzik kültürüyle bağ kurduğu bir repertuvarda çalıştığında motivasyonu belirgin biçimde artar.
Derslerimizde uluslararası standart repertuvarın yanına, seviyeye uygun Türk bestecisi eserleri düzenli olarak eklenir.