Paganini'nin 24 Kapris'i genellikle bir virtüözite gösterisi olarak anılır. Oysa sete daha yakından bakıldığında, her kaprisin genellikle tek bir teknik sorunu merkeze aldığı görülür. Bu yönüyle set, ileri seviye bir etüt koleksiyonu gibi de okunabilir.
Kaprislerin kapsadığı teknik alanlar geniştir: çift sesler, hızlı arpej dizileri, sol el pizzicato'su, doğal ve yapay flajoleler, geniş aralıklı sıçramalar, tek telde uzun pasajlar ve farklı yay teknikleri. Bir kaprisin tamamını çalmak yıllar alabilir; ancak içerdiği sorunu izole etmek çok daha erken mümkündür.
Paganini'nin etkisi kendi çalgısıyla sınırlı kalmadı. Schumann ve Liszt'ten başlayarak birçok besteci bu kaprislere döndü; kemancı olmayanlar onları kendi çalgılarına aktardı. 24. Kapris'in teması sayısız çeşitleme setinin çıkış noktası oldu. Fritz Kreisler, Schumann'ın piyano eşliği eklediği düzenlemeleri temel alarak kendi versiyonlarını yazdı.
Nathan Milstein'ın bu konudaki görüşü dikkat çekicidir: Bach ile Paganini'nin adlarını birlikte anar, keman için yazılmış en iyi solo müziği bu ikisinin yazdığını söylerdi.
Derslerimizde uyguladığımız yöntem izolasyondur. Bir kapristeki tek bir teknik sorun — örneğin belirli bir çift ses aralığı ya da bir yay sıçraması — çıkarılıp basit bir egzersize dönüştürülür. Kursiyer o zorlukla, kaprisin tamamını çalabilecek seviyeye gelmeden çok önce tanışmış olur.