Keman eğitiminde üç metot adı sürekli birlikte anılır: Otakar Ševčík'in teknik çalışmaları, Rodolphe Kreutzer'in 42 Etüdü ve Carl Flesch'in Ölçek Sistemi. Üçü de bugün hâlâ kullanılıyor olmasını, farklı bir soruna odaklanmalarına borçludur.
Ševčík'in çalışmaları en mekanik olanıdır. Parmakların tek tek bağımsızlığını, belirli el pozisyonlarını ve yay dağılımını izole eder. Müzikal içerikten çok, hareketin kendisi üzerine kuruludur; bu yüzden kısa ve odaklı seanslarda kullanılır.
Kreutzer'in 42 Etüdü ise teknik sorunları müzikal bir bağlam içine yerleştirir. Her etüt genellikle tek bir teknik meseleyi merkeze alır ama bunu çalınabilir bir müzikal yapı içinde yapar. Bu nedenle etütler hem teknik hem repertuvar hazırlığı işlevi görür.
Carl Flesch (1873-1944) Macaristan doğumluydu ve kemana yedi yaşında başladı; barok dönemden çağdaş eserlere uzanan bir repertuvara hakim, tanınmış bir oda müziği icracısı, eğitmen ve solistti. Ölçek Sistemi, ilk yazılışından yaklaşık bir asır sonra hâlâ ileri seviye kemancılar için en yaygın kullanılan ölçek metotlarındandır. Tek telde ölçekler, üç oktavlık ölçekler, çift ses ve flajole egzersizleri içerir. Kullandığı parmak kalıplarının çoğu Ševčík'in etütlerinden esinlenmiştir. Bugün kullanılan baskı, Flesch'in öğrencisi Max Rostal tarafından gözden geçirilmiş, çevrilmiş ve daha kolay okunacak biçimde genişletilmiştir.
Derslerimizde bu üç kaynak kursiyerin seviyesine göre harmanlanır; hiçbiri baştan sona sırayla çalıştırılmaz, ihtiyaç duyulan bölüm seçilerek kullanılır.