Shinichi Suzuki (1898-1998) Japonya'da doğdu, 1920'lerde Almanya'da Batı müziği eğitimi aldı ve 1930'larda Japonya'da küçük çocuklara ders vermeye başladı. Metodunu bu yıllarda geliştirdi; 1960'larda Kuzey Amerika'da hızla yayıldı ve 1970'lerin sonunda dünya çapında bir harekete dönüştü.
Metodun temeli "ana dil yaklaşımı"dır. Suzuki, her çocuğun kendi ana dilinin karmaşıklığında ve inceliğinde ustalaşma biçiminden etkilenmiş ve aynı ilkeleri müzik öğrenimine uygulamak istemiştir. Bir müzik aletini çalmayı, ilk dilin öğrenilmesine benzer bir süreçle öğretir: önce taklit ve tekrar gelir ve bunlar en büyük ağırlığı taşır. Nota okuma, öğrencinin müzikal gelişiminde çok daha sonraya bırakılır. Suzuki bu sürece Ana Dil Metodu, pedagojinin bütününe ise Yetenek Eğitimi adını vermiştir.
Metoda yöneltilen eleştiriler de kayda değerdir. Müzikal dili öğrenen çocukların yaratıcılık için çok fazla alan bulamadığı, doğaçlamayı keşfedecek bir yer olmadığı belirtilir. Ayrıca ebeveynlerin sürece yoğun katılımının iki sonucu olabilir: çocuk bunu motive edici bulabilir ya da sürekli baskıdan dolayı derin bir stres ve zamanla hayal kırıklığı hissedebilir.
Derslerimizde Suzuki metodunun güçlü yanları — dinleyerek öğrenme, erken yaşta kulak gelişimi, kademeli repertuvar — kullanılır; ancak nota okuma ve doğaçlama başından itibaren programa dahil edilir. Ayrıca ebeveyn katılımı çocuğun tepkisine göre ayarlanır.