Kemanda ton üretimi üç değişkenin birleşimiyle belirlenir: yayın tel üzerindeki temas noktası, yayın hızı ve kolun tele aktardığı ağırlık. Bu üçünü ayrı ayrı kontrol edebilmek, ton üretimini tesadüfi olmaktan çıkarır.
Temas noktası, yayın köprü ile parmak tahtası arasındaki hangi bölgede çalıştığıdır. Köprüye yaklaştıkça ses daha parlak ve yoğun, parmak tahtasına yaklaştıkça daha yumuşak ve uçucu olur. Jascha Heifetz'in tonunun bir bileşeni de buydu: köprüye cesurca yakın çalarak, çok az yay kullanmasına rağmen olağanüstü bir taşıyıcılık elde ediyordu.
Ancak köprüye yaklaşmak tek başına yeterli değildir. Bu bölgede yay daha yavaş ve daha ağırlıklı kullanılmalıdır; aksi halde ses cızırdar. Parmak tahtasına yakın bölgede ise tersi geçerlidir: daha hızlı ve daha hafif yay gerekir.
Kol ağırlığı, bastırmakla karıştırılmamalıdır. Bastırmak kası kasar ve teli boğar; ağırlık ise kolun doğal yükünün gevşek bir kanalla tele aktarılmasıdır. Rus ekolünün büyük öğretmeni Pyotr Stolyarsky'nin yay ekonomisi hakkındaki imgesel uyarısı burada da geçerlidir: yayı, bir aya yayılması gereken bir maaş gibi yavaş kullanmak, hepsini bir anda harcamamak.
Derslerimizde kursiyer bu üç değişkeni tek tek dener: aynı notayı sabit hız ve ağırlıkla farklı temas noktalarında çalar, sonra temas noktasını sabitleyip hızı değiştirir. Bu ayrıştırma yapıldığında ton bir "yetenek" konusu olmaktan çıkar ve öğrenilebilir bir beceriye dönüşür.